Zondag 2 januari overleed drie dagen na haar 99ste verjaardag mevrouw Aline Bossink, een bijzondere, mooie, sprankelende vrouw. Lange tijd woonde ze in Den Dolder en de laatste jaren in de Schutsmantel. Aline was een zeer gastvrije vrouw en had oog voor haar medebewoners. Had je het koud, dan had ze wel iets warms voor je; was je een nieuwe bewoner en wist je de weg niet, dan was Aline wel in je buurt om je te helpen. En ’s avonds stond haar kamerdeur open en is er menig biertje en advocaatje genuttigd. Aline was ook heel actief in de bewonerscommissie. Ik denk dat we gerust kunnen zeggen, dat zij de redster was van onze kapel in de Schutsmantel, zodat die bestaan blijft na de verbouwing. Aline we zullen je missen. Mag je nu wonen in Gods huis.
Op Tweede Kerstdag overleed onze trouwe collectant Clemens Vos op 82 jarige leeftijd. Clemens heeft twee zonen, maar toen de vriendin van Ans overleed en een 11-jarige dochter achterliet, hebben Clemens en Ans haar, als hun eigen dochter, onder hun hoede grootgebracht. Aan de hand van thema’s schetsen de zonen hun vader: Hij was een lieve man voor Ans, voor zijn kinderen en met name zijn kleinkinderen. Zijn liefde voor de natuur, de dieren en de planten en zijn groentetuin. Hij was behulpzaam en had grote liefde voor de techniek: het klussen, maken, bouwen en repareren. En zeker zijn grote liefde voor de sport: wielrennen, schaatsen en volleybal. Bij alle wedstrijden van zijn kinderen kon je hem vinden. Clemens was ook een gelovig mens. Hij was regelmatig in de kerk te vinden. Groot is de leegte die hij achterlaat, maar mooi zijn de herinneringen die blijven. Vrijdag 2 januari was zijn afscheidsviering, waarna we zijn lichaam te ruste hebben gelegd op het “Stille Hofje”in Den Dolder.
Op 21 december is thuis aan de Julianalaan onze geliefde tuinman Mark Santer op 73-jarige leeftijd overleden. Te midden van de warme verbondenheid met zijn gezin heeft Mark de laatste maanden en weken met zijn ongeneeslijke ziekte weten te leven en in de geborgenheid bij Arja en de kinderen zijn sterven weten te aanvaarden. Opgegroeid in een Anglicaanse omgeving in Engeland, stonden bij hem de humane waarden van dienstbaarheid en hulpvaardigheid hoog in het vaandel. Zo heeft hij in de afgelopen twee jaren intens meegeholpen bij de nieuwe aanleg van de pastorietuin, samen met enkele parochianen. Voor zover het mogelijk was voor hem, is hij deze tuin wekelijks blijven onderhouden. Met zijn oecumenische gezindheid heeft hij evenzeer anderen buiten onze geloofsgemeenschap de helpende hand geboden met zijn deskundigheid. Met vele aanwezigen was op maandag 29 december de herdenkings- en afscheidsviering in onze kerk. Na afloop was er gelegenheid om Arja en het gezin te condoleren en elkaar te ontmoeten achter in de kerk bij de high tea. Daarna is Mark door Arja en de kinderen weggebracht naar het crematorium Den en Rust. Met grote waardering voor zijn leven te midden van ons, is Mark zo overgegaan van "oud naar Nieuw". Moge hij dan in Gods licht voortleven en zo verbonden blijven met zijn gezin.
Op 17 oktober is Rufi Maassen-de Grood onverwachts in haar slaap overleden. Zij zou op de "11e van de 11e" 95 jaar geworden zijn. Rufi was juist twee weken ervoor verhuisd van de Biltseweg naar Villa Hoefstaete in Bosch en Duin. Geboren in het Gelderse dorp Silvolde, is zij na school gaan studeren en heeft zij jarenlang als laborante gewerkt in Nijmegen tot zij Wim Maassen leerde kennen en getrouwd is. Zij zijn samen hier samen hier in Bosch en Duin komen wonen. Rufi hield van de natuur: dagenlang kon zij in het voorjaar bezig zijn met de bloemperken en genieten van alles wat leeft in de natuur. Haar hobby was klassieke muziek: zij speelde zelf viool en was lid van het Strijkers-ensemble Musica Montana in Amersfoort. Met haar gastvrije karakter nodigde zij dit gezelschap ook wel eens bij haar thuis: voor repetities of voor een huisconcert. Wim en Rufi waren ook zeer betrokken bij al de ontwikkelingen in kerk en maatschappij; zeker na het 2e Vaticaans Concilie, waar het adagium "Aggiornamento" (de kerk bij de tijd brengen) gerealiseerd moest worden. Dit lukte maar moeilijk, zowel vanwege de behoudende bisschopsbenoemingen, als ook vanwege de sterke opkomst van de seculiere cultuur. Niettemin voelden zij zich thuis in onze geloofsgemeenschap waar een ruimere wind waaide. Donderdag 23 oktober was met zang en muziek de afscheidsviering in onze kerk, waarna bijzetting volgde in de grafkelder van Wim op de begraafplaats St. Barbara in Utrecht. Moge zij nu voortleven in Gods licht.
Op vrijdag 29 augustus overleed in de Schutsmantel, in het bijzijn van haar zorgzame dochter, mevrouw Ria Bertin-Smeets, op 90-jarige leeftijd. En soms vraag je je af: wat is het dat een mens tot mens maakt? Niet zijn rijkdom, niet zijn macht, zijn functie of titel. Wat een mens tot mens maakt is wel zijn eenvoud, goedheid en liefde, zijn rechtschapenheid en eerlijkheid naar geest en hart. Wie daarin dwars door alles heen trouw is, noemen we een goddelijk mens. Ria hield van aardige mensen die iets voor een ander overhebben. En die heeft ze gelukkig de laatste elf jaar veel om zich heen gehad. Ze heeft de stap kunnen maken van verzorgen naar verzorgd worden, terwijl ze dat helemaal niet wilde eerst. De eerste moeilijke jaren thuis was Peter er, haar overbuurman, die haar trouw in de gaten hield en dat is blijven doen tot ze in de Schutsmantel was. Eindelijk werd er echt voor haar gezorgd. Ze was altijd rustig en tevreden, ze was opnieuw thuis. Dat zij zich nu geborgen mag voelen in Gods licht.
Op vrijdag 29 augustus is in de Houdringe-Parkflat Margreet Dunselman-Fontijn, na een ongeneeslijke ziekte, in de leeftijd van 88 jaar overleden. Geboren in Amsterdam heeft zij, na de M.O., de opleiding voor Radiologisch Laborant gevolgd en vervolgens is zij werkzaam geweest in het Boerhave-ziekenhuis in A’dam. In 1989 is zij met Jan Dunselman getrouwd en na Soesterberg hier in Bilthoven komen wonen. Zodoende voelden zij zich verbonden met onze OLV-kerk. Helaas konden zij geen kinderen krijgen. Samen hebben zij beiden wel veel reizen gemaakt, ”all over the World”, en er bijzonder van genoten. Het laatste jaar was Margreet geheel toegewezen aan de goede, nabije zorg van Jan. Vrijdag 5 september was de afscheidsdienst in onze kerk, waarna de crematie volgde in Den en Rust.
Op 15 juli overleed onverwacht Dick Rokebrand, slechts 73 jaar oud. Dat was een grote schok. Dick was de geliefde man en vader in het gezin van Gerdien, Dominique en Stephanie. Hij was fotograaf en cameraman, deskundig, creatief en altijd zeer kritisch op hoe hij iets in beeld bracht. Hoewel zowel zijn huwelijk als de doop, de communie en het vormsel van zijn dochters plaatsvonden in de OLV, was Dick geen “reguliere” kerkganger. Maar hij hield altijd op zijn eigen manier wel een connectie met de kerk. Dick heeft in de OLV regelmatig foto’s en video-opnames gemaakt, meestal bij bijzondere vieringen en gelegenheden. Zo heeft hij in 1998 -bij het 75-jarig bestaan van de kerk- vele kinderen (en zelfs pastoor Oostvogel) met hun knuffel gefotografeerd vóór de grote Ark van Noach. Ook heeft hij in coronatijd in de kerk de OLV-film gemaakt voor de ALS-lenteloop en die film won de eerste prijs. Samen met Philip Vos en Homme Heringa heeft Dick ook in coronatijd in de OLV het streamen opgezet, aanvankelijk met één camera en nu met drie camera’s. Hierdoor zijn alle kerkdiensten in de OLV nu ook thuis digitaal te volgen. Dick wordt zeer gemist. Mag hij rusten in vrede.